Sevgi Yolu, bir
bina değil;
bir alışkanlık.
Sabah kapıda karşılanmanın, adının doğru telaffuz edilmesinin, düştüğünde kimin koşacağını bilmenin alışkanlığı. 2011’den bu yana Küçükçekmece’de aynı şeyi yapıyoruz: çocuğu tanımak.
İki sınıfla başladık.
Aynı soruyla
devam ediyoruz.
2011’de iki derslik ve 20 öğrenciyle başladık. O gün kendimize sorduğumuz soru, bugün de masamızın ortasında duruyor: “Bu çocuk bugün kendini nasıl hissediyor?”
Yıllar içinde büyüdük, geliştik; ancak kalabalıklaşmadık. Bugün dört derslik ve 48 öğrencimizle yolumuza devam ediyoruz. Sınıf sayımızı ve öğrenci kapasitemizi bilinçli olarak sınırlı tuttuk. Çünkü bizim için bir öğretmenin her çocuğun adını, karakterini, ihtiyaçlarını ve o sabahki ruh hâlini bilmesi, müfredatın önünde geliyor.
Bizim için eğitim; sadece bilgi aktarmak değil, her çocuğu tanımak, onu anlamak ve kendini değerli hissetmesini sağlamaktır.
Farkı, büyük sözlerde
değil küçük detaylarda.
Çocuk boyunda
bir okul.
Raflar onların eli yetişsin diye alçak, lavabolar kendi yıkasın diye küçük, kapılar yalnız çıkmasın diye kontrollü.
Önce ilişki,
sonra öğrenme.
Bir çocuk kendini güvende hissetmeden merak etmez. Bu yüzden öğretmenlerimiz yılın ilk haftalarını tek bir işe ayırır: bağ kurmak. Kimin kucağa, kimin mesafeye ihtiyacı olduğunu öğrenmek.
Günün nasıl geçtiğini
tahmin etmek zorunda değilsiniz.
Günlük not
Ne yedi, ne kadar uyudu, hangi etkinliğe uzun süre takıldı — akşam üstü elinizde.
Fotoğraf akışı
Poz vermeden çekilmiş kareler. Çocuğunuzun gerçek hâli, filtre yok.
Öğretmen görüşmesi
On beş dakikalık kısa ama içi dolu bir sohbet. Gündemi birlikte belirliyoruz.
Doğrudan hat
Bir şey olduğunda beklemiyoruz; aynı gün arıyoruz. Siz de her an arayabilirsiniz.
Görünmeyen ama
her gün işleyen kurallar.
Güvenlik bizim için bir cihaz listesi değil, tekrarlanan bir alışkanlık. Aşağıdakiler her gün, istisnasız uygulanır.
Rakamlarla Sevgi Yolu
En iyisi, bir sabah
gelip görmeniz.
Çocuklar buradayken gelin. Gürültüyü, kahkahayı ve nasıl toparlandığımızı görün. Kararınızı ondan sonra verin.